Verona

Reis Verona – dag 1

Het was vroeg, het was heel vroeg… Om 04:45 uur was werkelijk iedereen paraat om te vertrekken voor het langverwachte avontuur. De busjes werden snel geladen, een snel afscheid van de mama en/of papa en weg waren we voor een trip van 1100 km.

De reis verliep heel vlot: er was niet al te veel verkeer en op één wegenwerk na, viel het oponthoud aan de massa wegenwerken die we onderweg zijn tegengekomen wel mee. Het was wel te merken dat iedereen vroeger was moeten opstaan dan gewend, want het geknor, geronk, gesnurk van onderweg kende geen einde. Rust voor de chauffeur en al de anderen in de busjes.

Het weer wilde echter wat minder meewerken: regen, mist, grijs, koud. We hadden het ons enigszins anders voorgesteld. Maar dat werd ruimschoots gecompenseerd bij onze aankomst in Verona: blauwe lucht en 22 graden. Wat wil een mens dan nog meer.

Onderweg was er nog een prettig interludium: een traktatie van Youri die zowaar onderweg zijn 15de verjaardag mocht vieren. Cake en Capri Sun voor iedereen. Het feest kon niet op!

Het hotel konden we gemakkelijk vinden: het ligt gewoon onmiddellijk langs de snelweg. Snel ingecheckt en dan maar de bagage naar de kamers. Ondertussen was het al 19:30 uur dus enige tekenen van honger waren toch wel merkbaar. Dus met z’n allen op weg op zoek naar iets te eten. Die zoektocht hebben we te voet gedaan. Na een ganse dag busje-rijden was een wandeling en meer dan welkome verademing.

Al snel hadden we een leuke pizzeria gevonden (ah ja, wat anders in Italië). De bediening ging vlot en het was duidelijk: het smaakte! Nog even nakeuvelen en dan maar weer naar het hotel om te douchen en nog een gezelschapsspelletje te spelen.

En toen… ging het lampje uit…

Reis Verona – dag 2

Sommigen onder ons stonden vanmorgen op met wel heel erg kleine oogjes. Zou dat iets te maken hebben met nachtelijke gesprekken tot 04:00 uur? We laten het in het midden…

Om 08:00 zat iedereen aan het ontbijt: croissantje, broodje, eitje. Het was lekker! Daarna de spullen gepakt en de neuzen van de busjes richting Verona-centrum. Helaas, dat lukte niet zonder de ruitenwissers op te zetten. De ochtendlijke regendruppels waren de voorbode voor de rest van de dag.

Nadat we een veilige haven voor de busjes gevonden hadden, ging het richting centrum. Als eerste een bezinningsmoment: de Basilica San Zeno. Een mooie kerk met daarbij een abdij. Na een korte wandeling doorheen Verona kwamen we aan Castel Vecchio en de bijhorende brug. Eerst de nodige kiekjes maken en daarna een bezoekje aan het kasteel zelf. Vooral de wapenkamer kon op enig interesse rekenen.

Ondertussen was het middaguur al gepasseerd, dus werd het de hoogste tijd om de innerlijke mens te spijzen. Op zo’n moment is een Subway de perfecte bestemming. De bestelling was een heel avontuur, maar mevrouw Segers wist alles in goede banen te leiden.

Na het eten was het moment aangebroken voor wat het hoogtepunt van de dag had moeten worden: de arena. Indrukwekkend om langs de buitenkant te bekijken, nog indrukwekkender aan de binnenkant. Maar precies bij dat laatste knelde het schoentje: de arena was gesloten. Er werd ’s avonds een concert gegeven en het podium was in opbouw. Geen aankondiging op internet, geen bordje aan de ingang. Het leidde tot enige teleurstelling.

Maar de compensatie was niet veraf. Op naar Casa di Julietta, het huis van niemand minder dan Julia van het bekende verhaal ‘Romeo en Julia’ van Shakespeare. De traditie wil dat de bezoekers over één van de borsten van het bronzen beeld van Julietta strelen (zonder #metoo-gevaar) om zo geluk in de liefde af te dwingen. Dat moest bij onze mannen maar één keer gezegd worden (alhoewel).

Bij de leerkrachten kon het ritueel in ieder geval op meer enthousiasme rekenen…

Daarna ging het richting Piazza del Erbe waar altijd een gezellig marktje te vinden is. De regen speelde de gezelligheid echter ernstig parten. Dat weerhield sommigen echter niet om zich te laten ketenen aan de schandpaal die op het plein te vinden is.

volgende stop: Torre dei Signori. 368 trappen om dan te kunnen genieten van een prachtig zicht op Verona. Sommigen vlogen dartel tot op de bovenste verdieping, bij anderen verliep de trip een beetje moeizamer.

Na de afdaling hebben we nog het beeld van Dante Alighieri bezocht en de Arche Scaligeri. Tot slot hebben we nog een wandelweg langs de Adige (de rivier in Verona) gewandeld en hebben we Verona nog eens via andere wegen doorkruist om uiteindelijk weer bij de busjes terecht te komen.

Met tussen de 17 000 en de 22 000 stappen op de verscheidene stappentellers was iedereen toch wel een beetje moe, dus werd er even ‘gechilld’ op de kamers alvorens naar een nabijgelegen restaurant te wandelen.

Uiteindelijk hetzelfde ritueel als gisteren: douchen en nog een spelletje alvorens de kamer op te zoeken.

Tot slot nog enkele andere beelden van vandaag:

Reis Verona – dag 3

Het staat vast: woensdag 16 mei 2018 zal in Venetië geboekstaafd staan als de dag waarop Venetië bremgeel kleurde!

Maar vooraleer het zover was, mochten we eindelijk eens de gordijnen van de slaapkamer opentrekken om te proeven van zalige zonnestralen. Het maakt een mens zowaar gelukkig. Alhoewel, sommigen hadden weer bijzonder kleine oogjes. Zou dat iets te maken kunnen hebben met sms-verkeer om 04:30 uur? Opfrissen, ontbijten en dan de busjes in naar Venetië.

Sommigen wilden zelfs de taak van de leerkrachten overnemen…

Na een vlotte rit van anderhalf uur mochten we de grote parkeergarage aan het station van Venetië binnenrijden. Vanaf dat moment mochten de stappentellers hun ding weer doen. De tocht doorheen Venetië was boeiend en verrassend: kanaaltjes, pleintjes, bruggen, gondels en alle andere troeven die de stad te bieden heeft. Alleen bleek Ponte Rialto moeilijker te vinden dan we verwacht hadden, maar dat is ons uiteindelijk toch gelukt.

Door het dwaalspoor was het al snel het middaguur en kon de zoektocht naar een snelle hap beginnen. Die vonden we in een klein zaakje waar letterlijk ‘fingerfood’ verkocht werd. Lekker!

En dan was het eindelijk zover: de laatste etappe naar het San Marco plein. Hier en daar was toch wel een ingehouden ‘wauw’ te horen. Hoe kan het ook anders: een zonovergoten plein met een gezellige drukte. De uitgelezen plaats om nog wat uitleg te geven over alles wat er op en rond het plein te zien is.

De grote vraag die op ieders lippen brandde: wanneer zien we nu die Brug der Zuchten? (Zou het zijn omdat er af en toe al eens een zucht te horen was?) Dus onmiddellijk koers naar de befaamde brug en ook deze keer raakten we onder de indruk, vooral omwille van het verhaal dat erachter zit.

We hadden niet alleen geluk met het weer vandaag, ook de inkom van het Dogepaleis was een meevaller. We konden zonder aanschuiven binnenwandelen. Daar kon dan de trip doorheen prachtig versierde en megagrote zalen gestart worden. Indrukwekkend gewoon. De wapenkamer sprak andermaal tot de verbeelding en het moment dat we over de Brug der Zuchten gingen en de gevangenis en de kerkers betraden, maakte indruk (bij sommigen al wat meer dan bij anderen). Er was er zelfs eentje die zich met plezier en een ‘big smile’ achter de tralies liet zetten. Dat is doorheen de geschiedenis ooit anders geweest. De rondgang zorgde blijkbaar voor enige vermoeidheid, want eenmaal weer op het binnenplein van het Dogepaleis aanbeland, zocht iedereen de bankjes rond het plein op.

Na het Dogepaleis ging het naar de Basilica San Marco. Eventjes aanschuiven en we konden ook hier een korte rondgang genieten. Buiten konden we nog een laatste keer genieten van San Marco en toen vingen we stilaan de terugweg aan doorheen kleine straatjes en steegjes en over bruggetjes tot aan de parking. Bij vertrek was het toch alweer 17:30 uur.

In het hotel kon iedereen zich nog even opfrissen om daarna naar het restaurant te gaan waar we de eerste avond ook al gegeten hadden (zo goed is het daar). De heerlijkste pizza’s, de verrukkelijkste pasta’s en – ja hoor – de zoetste desserten. En alles ging erin als zoete broodjes! Sommige desserten gaven wel aanleiding tot enige hilariteit…

De 24 000 stappen van vandaag waren blijkbaar niet genoeg om de mannen moe te krijgen. Eenmaal het gelag betaald, hadden ze bij het terras van het restaurant al snel de minispeeltuin gevonden en daar kwam dan het kind weer snel naar boven. Zalig!

Ten slotte kon het avondritueel beginnen: douchen, spelletjes spelen, chillen op de kamer, filmpje kijken en uiteindelijk gingen de snaveltjes dicht en de oogjes toe. Tot morgen!

Nog enkele andere beelden…

Reis Verona – dag 4

Wat een dag!!!

Het leek een grijze en regenachtige dag te worden toen we vanmorgen de gordijnen opentrokken, maar iedereen was toch op tijd op post voor het ontbijt en aan eetlust was er zeker geen gebrek…

Alles snel ingepakt: regenjas, zwembroek, handdoek (je weet maar nooit) en hopla, we waren vertrokken voor een korte rit naar Sirmione aan het Gardameer. Bij aankomst begon de zon er zowaar uit te komen. Sirmione is een klein en gezellig stadje dat al onmiddellijk indruk maakt met een imposante burcht aan de toegangspoort. Uiteraard kon een bezoekje aan dit historisch bouwwerk niet ontbreken. En het was een bezoek met alles erop en eraan: rondkijken, nieuwsgierigen achter hoekjes, torens beklimmen, de kantelen rond gaan, … Op de torens hadden we ook nog eens een mooi zicht over Sirmione en het Gardameer.

Na het middeleeuws avontuur sloegen we het panoramisch pad in. Dat pad loopt langs het Gardameer en biedt zeer mooie taferelen onderweg. Er is zelfs een kiss-zone voorzien, maar daar hebben we ons toch maar niet aan gewaagd…

Iets verderop was er weer een aangename verrassing voor onze jeugd: een park met een … speeltuin! En daar kwam het kind weer bij onze patsers naar boven.

En om van deze blog toch ook maar een vlog te maken, voegen we nog een ‘speels’ filmpje toe:

MVI_5826

Na de zoektocht naar onze jongste ‘ik’ stapten we bijna letterlijk terug in de tijd naar de Grotto Catullo, een site van een Romeinse ruïne met indrukwekkende bogen en uitzichten. Adembenemend… En wat helemaal verwonderlijk was: we kregen onze mannen zover dat ze wilden poseren voor de foto, al was het bij sommigen met frisse tegenzin…

 

Ondertussen waren al enkelen aan het vragen naar voedsel. Het ontbijt was blijkbaar al snel verteerd, dus even terug richting centrum om iets te eten te zoeken. Het was een beetje een tegenvaller, maar het kon de pret toch niet bederven.

En toen was het langverwachte moment aangebroken: de trip naar het strand van Sirmione en de duik in het Gardameer. Het werd een gespetter van jewelste. Er werd op vissen gejaagd en munten werden opgedoken. De pret kon niet op! Wat een lol!

MVI_5876

En wat smaakt er na het zwemmen beter dan een lekker ijsje? Inderdaad: toch een lekker ijsje.

In Sirmione vindt dit jaar blijkbaar ook nog de 1000 Miglia plaats: autorally voor oldtimers en ‘duurdere’ exemplaren van auto’s en dat hebben we ook kunnen merken.

Na deze fotoshoot was het toch wel tijd om naar de busjes te gaan en de rit naar het hotel aan te vatten. Niets te vroeg, want onderweg kregen we een flinke regenbui te verteren. In het hotel even wat opfrissen om dan naar een plaatselijk winkelcentrum te trekken om originele western-style ons ‘laatste avondmaal’ te nemen. En of dat gesmaakt heeft.

De buikjes vol, iedereen voldaan, dus tijd om weer naar het hotel te gaan. Nog snel douchen, even chillen op de kamer en dan de laatste nacht in. Morgen wordt het vroeg opstaan, zodat de mama’s en de papa’s niet te lang moeten wachten vooraleer we weer in Bree zijn. Hopelijk vallen verkeer en weer mee, zodat het vlotte rit kan worden.

Reis Verona – dag 5

Uur van ontbijt: 07:00 uur. Er waren veel kleine oogjes te bespeuren, maar je voelde toch ook dat er enig verlangen was naar de veilige thuishaven. Dus maar snel de koffers gepakt, kamers geïnspecteerd, de busjes ingeladen en weg waren we weer voor een trip van 1100 km.

De rit verliep goed… Tot Duitsland. Daar begon het mis te lopen: file, vertraagd verkeer. Kortom het leek maar niet op te schieten. Het was dan ook al snel duidelijk dat we het vooropgestelde uur van aankomst (21:00 uur) niet zouden halen. Dus alle alarmbellen werden geluid en het thuisfront werd ingelicht van de vertraging. Dat was een tegenvallertje, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd met een bezoek aan McDonald’s, iets waar onze patsers al vanaf dag 1 naar aan het vragen waren. Alleen de bestelling verliep bij momenten een beetje stroef. Want hoe zeg je ‘Big Mac’ in het Duits??? Gelukkig was één van de leerkrachten in staat om te tolken.

Om 22:10 uur was dan uiteindelijk het moment daar. Allemaal opgeluchte en blije gezichten, zowel van onze jongens als van de mama’s en de papa’s. Bagage werd in de auto’s geladen en de rit naar huis werd aangevat. Eindelijk nog eens een nachtje in het eigen vertrouwde bed en wie weet, hebben de mannen nog een beetje gedroomd van onze fantastische reis naar Verona.

Epiloog – terugblik

Onze reis naar Verona mag gecatalogeerd worden onder de noemer ‘onvergetelijk’. We hebben een geweldige tijd gehad. We willen onze jongens bedanken voor te zijn wie ze zijn. Wij hebben bijzonder veel plezier met jullie beleefd en we hebben goed gelachen. Ook de ouders willen we bedanken voor het vertrouwen om jullie zoon gedurende een ganse week onder onze vleugels mee te geven.

Wij hebben ervan genoten!

Team Verona

 

Print Friendly, PDF & Email